Apple Watch Ultra 4 review: mijn ervaringen als developer na de Ultra 1

TL;DR: Kom je van de eerste Apple Watch Ultra, dan is de Ultra 4 het waard om drie redenen: een batterij die bij mij van ongeveer anderhalve dag naar ongeveer drie dagen ging, een S11-chip waardoor alles direct aanvoelt, en een hartslagsensor die veel minder vaak de draad kwijtraakt. Van het fellere scherm en de dunnere randen merkte ik nauwelijks iets. Draait jouw Watch al watchOS 27 en geef je niet om de nieuwe gezondheidsfuncties, dan kun je deze overslaan.

Ik draag een Apple Watch sinds het allereerste model in 2015 uitkwam. Ik heb hem zelfs laten importeren, omdat hij bij de lancering niet in Nederland te koop was. Ik was vanaf dag één verkocht, al had dat eerste model zeker zijn beperkingen. De grootste bleek de snelheid van de chip. Eerlijk gezegd voelde hij bijna vanaf het begin traag. Maar het was leuk om de eerste apps te zien verschijnen en een computer om mijn pols te hebben. Bij vlagen zag ik de potentie: een apparaat dat geruisloos waarde toevoegt aan mijn leven en de rest van de tijd uit de weg blijft.

Maar dit gaat niet over het verleden. Dit is een review van de Apple Watch Ultra 4 door een echte gebruiker en een developer. Geen labtest en geen opsomming van de specificaties. Daar zijn er al genoeg van, en de meeste gaan over geleende apparaten. Ik koop deze horloges van mijn eigen geld, om mijn bedrijf te runnen en er apps voor te ontwikkelen. Voordat we bij de Ultra 4 komen, vertel ik kort hoe het me verging met mijn vorige Apple Watches.

Van de eerste Apple Watch naar de Ultra 4

Mijn Apple Watch-geschiedenis ziet er zo uit:

Apple Watch (2015) → Apple Watch Series 3 (LTE) → Apple Watch Ultra → Apple Watch Ultra 4

Ik stapte van het origineel, de "Series 0", over naar de Series 3, vooral omdat het origineel traag was geworden en ik LTE wilde.

Leuk weetje: het duurde jaren voordat ik LTE op mijn Series 3 echt kon gebruiken. eSIM voor de Apple Watch was in Nederland pas beschikbaar rond halverwege het Series 6-tijdperk.

Toen het er eindelijk was, zette ik het aan en kon ik de Watch buiten als mijn primaire apparaat gebruiken. Dat doe ik nog steeds: om mijn telefoon thuis te laten als ik sport, en om te bellen. De techniek voelde geweldig, maar tegen die tijd was de Series 3 erg traag gaan aanvoelen. Achteraf was de Series 4, die een jaar later kwam, de betere keuze geweest. Die had het betere ontwerp en extra gezondheidssensoren.

De Series 3 kreeg ook serieuze batterijproblemen. Ik haalde het einde van de dag nauwelijks, zeker niet met een work-out. Het was tijd voor iets nieuws. Ik wilde de Series 7 kopen, maar wachtte nog een jaar. Een jaar waarin ik de Watch eerlijk gezegd nauwelijks droeg. Het was zo erg geworden dat ik er geen waarde meer uit haalde.

Dus nadat ik hem zo lang mogelijk had gebruikt, stapte ik in 2022 over op de Apple Watch Ultra. Een nieuwe vormfactor, en hij loste mijn grootste klacht op: de batterijduur. Hij voelde ook lekker vlot. Die Watch heeft me uitstekend gediend. Het was het moment waarop ik vond dat de techniek volwassen was geworden. Ik ben dol op het vlakke scherm, het titanium ontwerp en de grotere kast, die ook betere microfoons, een grotere batterij en betere speakers met zich meebracht.

Waarom ik van de eerste Ultra naar de Ultra 4 ging

Waarom ben ik dan overgestapt op de Apple Watch Ultra 4? Dat ligt ingewikkeld. Voor het eerst upgradede ik niet omdat mijn Watch ernstig tekortschoot. Ik upgradede omdat Apple de eerste Ultra niet meer ondersteunt in watchOS 27, waardoor ik het nieuwe besturingssysteem niet meer kon draaien. Voor een app-developer is dat een probleem. Ik bouw de Apple Watch-app van Luci, mijn moodtracker, en die kan ik niet goed testen op een nieuwe watchOS zonder een Watch die erop draait.

Toegang tot het nieuwste besturingssysteem is cruciaal voor app-ontwikkeling.

Eerlijk gezegd was het een flinke uitgave. Maar hier sta ik dan, mijn geld uit te geven aan een nieuwe Apple Watch die er precies zo uitziet als mijn oude. Het doet me denken aan die meme: "They're the same picture."

Waarom de chip belangrijker is dan al het andere

Hoewel ik me gedwongen voelde om te upgraden, moet ik toegeven dat deze nieuwe Watch als een echte upgrade voelt. Ik weet dat hij er voor veel mensen niet spannend uitziet, maar ik denk dat zij het mis hebben, en volgens mij geeft de geschiedenis me gelijk. Een paar Apple Watches hebben de tand des tijds beter doorstaan dan de rest, en ze hebben iets gemeen:

• Apple Watch Series 4: nieuwe chip, nieuw ontwerp, nieuwe gezondheidssensoren
• Apple Watch Series 6: nieuwe chip, nieuwe gezondheidssensoren
• Apple Watch Series 9 en Ultra 2: nieuwe chip

Dit is alleen mijn mening, maar laat me het uitleggen. De modellen ertussen hadden ook mooie vernieuwingen, maar die zorgden niet voor een wezenlijk langere levensduur bij hoe de meeste mensen de Watch gebruiken. De Series 5 bracht het Always-On-display. Zonder twijfel enorm belangrijk, maar dat model ging niet veel langer mee dan zijn voorganger, en de batterij kreeg er een flinke tik van. De Series 6 die volgde kreeg een merkbare snelheidswinst, en saturatiemeting.

De Series 7 kreeg een nieuw ontwerp, en ik geef toe dat het een mooier horloge was. Functioneel maakte het weinig verschil. De Series 8 was al helemaal een magere upgrade. Hij bracht nauwelijks iets nieuws, afgezien van ongelukdetectie en de polstemperatuursensor, die eerlijk gezegd wel cool is. Dat was ook het jaar waarin ik mijn Ultra kocht, en achteraf kregen we daar maar vier jaar software-ondersteuning voor. Onder Apples gemiddelde.

Dat komt doordat de Series 9 de betere koop was: een nieuwe chip, een gebaar om de Watch te bedienen zonder hem aan te raken, een betere batterijduur dankzij die chip, en later ook detectie van slaapapneu, toch een echte sluipmoordenaar.

Het zijn de chip en de algoritmes die het verschil maken.

Als ik terugkijk op deze modellen, ben ik ervan overtuigd dat de chip bij de Apple Watch het grootste verschil maakt. Hij bepaalt veel in het dagelijks gebruik:

• Hoe de Watch aanvoelt: animaties, laadtijden enzovoort
• De batterijduur: de capaciteit wordt beperkt door de grootte van de kast, dus efficiëntie wint
• Welke algoritmes hij kan draaien: kan hij slaapapneu detecteren, een deurbel herkennen enzovoort

Tot nu toe kreeg de Apple Watch ongeveer elke twee tot drie jaar een echt nieuwe chip. Elk model zonder nieuwe chip ondersteunde grotendeels dezelfde functies als zijn voorganger, of zag zijn functies ook naar de eerdere modellen komen.

Dat is geen garantie dat het zo blijft gaan, maar in al mijn jaren als Apple Watch-eigenaar deed de chip er meer toe dan al het andere. Al ben ik ook erg gevoelig voor haperende animaties en laadicoontjes.

Apple Watch Ultra 4 vs Ultra 1: wat is er veranderd

De Apple Watch Ultra 4 heeft een flinke lijst verbeteringen ten opzichte van de eerste Ultra:

• Een feller scherm: 3.000 nits op zijn piek, tegenover 2.000
• Een Always-On-display dat tot 1 nit kan dimmen en dan nog steeds een tikkende secondewijzer toont
• Altijd meeluisteren, voor dingen als Shazam en AI-samenvattingen
• Een groter scherm met dunnere randen
• De S11-chip, twee echte generaties verder dan de chip in mijn eerste Ultra
• Een grotere batterij
• Een nieuwe set gezondheidssensoren die ongeveer elke vijf seconden meet
• Softwarefuncties die de S11 mogelijk maakt: meer gezondheidsalgoritmes, audio via de speaker enzovoort

Niet alles hiervan is nieuw in de Ultra 4 zelf. Het fellere scherm kwam met de Ultra 2 en de dunnere randen met de Ultra 3. Maar kom je van de eerste Ultra, dan krijg je het allemaal in één keer. En van sommige verbeteringen merkte ik veel meer dan van andere.

Waar ik weinig van merkte: helderheid, scherm en randen

De helderheid heeft geen wezenlijk verschil gemaakt in mijn leven. Ja, ik gebruik de zaklamp vaak, vooral als ik in het pikkedonker de lichtschakelaar of een verdwaalde sok moet vinden. Nu kan ik de zaklamp aanzetten en aan de Digital Crown draaien voor de volle 3.000 nits. Het is feller, maar niet veel nuttiger. En de Watch houdt die helderheid maar beperkte tijd vol voordat hij terugvalt naar zijn normale niveau. Een beetje zoals mijn hardloopprestaties.

Ook het nieuwe oledscherm met zijn bredere kijkhoeken maakte weinig indruk. Ik zie het verschil als ik beide modellen naast elkaar houd, maar ik vond het oude scherm nooit tekortschieten. De dunnere randen vallen ook nauwelijks op. Er past niet meer informatie op het scherm dan voorheen, en de randen zijn er nog wel degelijk. Ik had graag een scherm gezien dat helemaal tot de rand loopt. Dat komt er vast een keer.

Waar ik wel iets van merkte: een Watch die meeluistert

Het altijd meeluisteren blijkt voor mij wel nuttig. Ik kijk graag films en series, en direct kunnen zien welk nummer er op de achtergrond speelde is erg gaaf. Ik hou van het idee dat techniek onze biologische zintuigen aanvult, zodat wij onze aandacht kunnen houden bij wat ertoe doet. Deze functie draait gewoon op de achtergrond en kan op elk moment iets opleveren. Ik hoef er niet bij na te denken.

Een kanttekening voor kopers in Europa: een deel van de nieuwe meeluisterfuncties en de nieuwe AI-Siri is hier niet beschikbaar. Ik heb de Watch gekocht in de verwachting dat ze hier nooit komen. Ik raad af om een product te kopen op de belofte van wat het morgen kan worden, zeker als er EU-regelgeving bij komt kijken.

De S11-chip en de nieuwe hartslagsensor

De grote klappers zijn echt de S11-chip en de sensoren. Ik benadrukte eerder dat de chip ook grotendeels verantwoordelijk is voor de betere batterijduur. Dat parkeer ik even; ik kom er verderop op terug.

De chip zelf voelt geweldig. Twee generaties overslaan merk je. Animaties zijn vloeiender en apps laden vrijwel direct. Het maakt de Watch een plezier om te gebruiken, ook als je door een ingewikkeldere interface navigeert om een luisterboek te zoeken, of door lange pagina's scrolt. Hij vertraagt niet en laat geen frames vallen zoals de Ultra 1 dat deed.

De nieuwe chip maakt ook het kunstje mogelijk dat bij de nieuwe gezondheidssensoren hoort. Apple noemt het de nauwkeurigste hartslagmeting in een wearable. Wat ik kan zeggen is dat deze Watch mijn hartslag beter weet te vinden en de metingen laat doorlopen. Mijn oude Watch kon minutenlang zonder stabiele meting zitten. Die uitersten heb ik bij dit model niet gezien, al mist hij nog steeds af en toe een meting, vooral als ik met gewichten train.

De twee grafieken hieronder komen van BodyPump-lessen die ik gaf, een work-out met een halterstang. Links de Ultra 4, rechts mijn eerste Ultra. Beide lessen kwamen uit op gemiddeld 158 BPM, maar de Ultra 4 legt meer datapunten per moment vast. Daardoor beslaan de staafjes een groter bereik, waar de oude Watch vaak maar één puntje laat zien.

Gezondheidsfuncties: live hartslag, live stappen en een wisselvallige Readiness-score

De nieuwe Watch meet mijn hartslag ongeveer elke vijf seconden, en de nieuwe Stappen-complicatie werkt het aantal stappen vrijwel realtime bij. Dat kwam goed van pas tijdens mijn 10.000-stappenuitdaging.

De Readiness-score vind ik eerlijk gezegd wisselvallig. Hij combineert je slaapscore, je vitale waarden en je work-outs om te voorspellen hoe klaar je bent voor een fysieke inspanning, en geeft daar een cijfer voor op een schaal tot 10. Bij mij zit hij meestal tussen de 6 en de 9, want ik zorg er wel voor dat ik mijn acht uur slaap ongeveer haal. Ik moet tenslotte fit en gezond zijn voor al het programmeerwerk dat nog komt 😉. De score verschuift eigenlijk alleen als ik:

• heel slecht heb geslapen, of
• ben gaan hardlopen.

Leuk weetje: maar een deel van de work-outs in de Work-out-app gebruikt een geoptimaliseerd algoritme. De Watch vertelt je met plezier wat er gebeurt tijdens het hardlopen of fietsen, maar bij krachttraining kan hij eigenlijk weinig zeggen. Daardoor doen sommige work-outs nauwelijks iets voor de Readiness-score. Dat doorbreekt wel een beetje de illusie dat deze wearable uit 2026 je precies kan vertellen hoe je er qua gezondheid voor staat.

Toch is dit naar mijn mening een heel goede fitnesstracker. Ik kan hem als enige apparaat meenemen op een lange duurloop en dan comfortabel mijn route volgen op de gps, muziek of podcasts luisteren en mijn gezondheidsgegevens live zien binnenkomen. Zonder dat het apparaat begint te haperen. En dat wordt extra krachtig door de batterij van de Ultra 4.

Batterijduur: de ster van de show

De grootste upgrade van de Apple Watch Ultra 1 naar de Ultra 4 is de batterij. Mijn oude Watch zat op 84% batterijconditie. Hij ging ongeveer anderhalve dag mee, of ongeveer een dag met work-outs. De Ultra 4 gaat bij mij ongeveer drie dagen mee, of twee dagen met work-outs. Op papier geeft Apple tot 50 uur op, tegenover 36 voor de eerste Ultra.

Apple heeft ook nieuwe verlengde work-outmodi toegevoegd die de batterij tijdens het sporten nog verder oprekken. Die heb ik niet nodig, want mijn work-outs duren hooguit een uur of twee.

In de praktijk is het heerlijk om helemaal niet meer over de batterij na te hoeven denken. Ik leg de Watch op de lader terwijl ik douche, en heb er verder nauwelijks omkijken naar. Nogmaals, dit is het soort upgrade waar ik bij de Watch van hou. Kan hij dingen voor me doen en waarde leveren, geruisloos? En me daarbij niet in de weg zitten?

Ter illustratie: terwijl ik dit schrijf staat de Watch op 82%, 21 uur nadat ik hem voor het laatst tot 100% heb opgeladen.

Apple Watch Ultra-bandjes: welke ik heb geprobeerd

Ik heb veel van de bandjes geprobeerd die er voor de Ultra-lijn zijn. Van links naar rechts op de foto hieronder: Alpine-bandje, Trail-bandje, Ocean-bandje, Milanees bandje, schakelarmband en sportbandje.

Dit zijn mijn indrukken:

• Alpine-bandje (Alpine Loop): zit erg comfortabel en ziet er mooi uit. Heeft de tand des tijds doorstaan. De lichtere kleuren zijn lastig schoon te krijgen.
• Trail-bandje (Trail Loop): het comfortabelst van allemaal. Ik kreeg deze bij de Ultra 1, maar de stof begon na vier jaar gebruik te scheuren. Ook best lastig schoon te maken.
• Ocean-bandje (Ocean Band): een comfortabel bandje, maar niet zo zacht of onopvallend als de andere twee. Het losse uiteinde kan uitsteken, wat irritant is onder lange mouwen en vooral opvalt als je je slaap bijhoudt.

Ik neem ook een paar andere bandjes mee die ik door de jaren heen heb geprobeerd. Ze passen allemaal nog steeds op de Apple Watch Ultra.

• Milanees bandje (Milanese Loop, roestvrij staal): erg stijlvol en best comfortabel. Het trekt af en toe aan een haartje, en de magneetsluiting zit beslist minder strak dan de sluiting van de titanium versie.
• Schakelarmband (Link Bracelet, roestvrij staal): het mooiste bandje, als je het mij vraagt. Niet ideaal om mee te sporten, maar zelfs het materiaalverschil met de Ultra stoort me niet. Ik hoop dat Apple hier ooit een titanium versie van maakt.
• Leren bandje (Leather Loop): ziet er goed uit, maar schiet heel makkelijk los. Ik zou het niet gebruiken tijdens het sporten.
• Sportbandje (Sport Band): mwah. Mijn huid raakt sneller geïrriteerd dan bij het Ocean-bandje, omdat er minder lucht bij kan. Het ziet er prima uit en heeft niet dat uitstekende uiteinde.

Twijfel je welk bandje je moet nemen? Dan zou ik voor het Alpine-bandje gaan, of voor het titanium Milanese bandje als je de Watch wat chiquer wilt dragen. Het hangt er helemaal van af waarvoor je de Watch wilt gebruiken.

Hoe ik de Apple Watch gebruik als developer

Ik heb al een paar keer gezegd dat ik wil dat de Watch geruisloos waarde levert. Hij moet me bieden wat ik nodig heb op het moment dat ik het nodig heb. Precies zo heb ik mijn wijzerplaat en mijn apps ingericht.

Van boven naar beneden: het weer, Luci, mijn hartslag, mijn agenda, mijn activiteitsringen, Things en mijn stappen.

• Ik leg mijn stemming vast. Daarvoor gebruik ik Luci op mijn Apple Watch. De complicatie toont mijn laatste stemming op de wijzerplaat, en de widget in de slimme stapel mijn gemiddelde van de afgelopen zeven dagen. Voel ik iets sterk, dan draai ik simpelweg aan de Digital Crown om mijn score te kiezen en tik ik aan waarom ik me zo voel. Veel makkelijker dan mijn telefoon erbij moeten pakken.
• Ik gebruik hem als afstandsbediening wanneer de afstandsbediening van de Apple TV buiten bereik ligt.
• Ik houd mijn taken bij de hand. In de Things-app leg ik mijn taken voor de dag vast.
• Ik houd mijn stappen bij en laat de Watch mijn VO2 max schatten op basis van mijn beweging door de week.
• Ik regel de muziek wanneer ik een groepsles geef, en controleer of het geluidsniveau boven de 90 dB komt.
• Ik word eraan herinnerd om te gaan staan. Ik ben dol op de sta-herinneringen, die helpen als ik te lang achter elkaar heb zitten programmeren.

Dit alles om te zeggen dat ik als developer genoeg toepassingen heb voor een polscomputer. Of deze upgrade het waard is, hangt echt af van de jouwe.

Moet je upgraden naar de Apple Watch Ultra 4?

Moet je upgraden naar de Apple Watch Ultra 4 als je van de eerste Ultra komt? Als je je huidige Watch nog dagelijks gebruikt, zou ik zeker upgraden. De nieuwe chip en de betere gezondheidsdata zorgen voor een veel soepelere ervaring. Niet alleen bij de gezondheidsfuncties, maar ook in apps van derden, en simpelweg doordat je minder vaak over het apparaat hoeft na te denken.

Je bent er minder mee bezig. Je hoeft je niet meer af te vragen of je hem moet opladen, niet meer te zoeken naar de stappenteller om te zien of je je dagelijkse stappen hebt gehaald, en de Hartslag-app niet meer te openen om je hartslag te zien. Dat is nu ook een complicatie, net als de stappenteller.

De grote upgrades uit het verleden waren altijd die met een nieuwe chip, en dit is er zo een. Ik ben ook fan van de nieuwe app-launcher in watchOS. Die toont een cirkel met apps waarvan hij denkt dat ik ze op dat moment wil openen, en meestal klopt het ook nog! Dat alleen al onderstreept het idee dat deze Watch er op de achtergrond voor mij is en waarde levert.

Wanneer je de Ultra 4 kunt overslaan

Je kunt deze upgrade overslaan als je Watch al de nieuwste watchOS draait en je niet veel om de nieuwe gezondheidsfuncties geeft. De vorige chip ondersteunt al slaapapneudetectie en de polsgebaren, die erg fijn zijn.

Sla hem ook over als je merkt dat je huidige Watch je te weinig oplevert. In dat geval zou ik eerst uitzoeken of je wel genoeg aan een polscomputer hebt voordat je verder investeert in deze productlijn.

En het herontwerp waar al zo lang over gespeculeerd wordt?

Eerlijk gezegd is één reden waarom ik zelf twijfelde over upgraden het gerucht over een nieuw ontwerp met een nieuw bandjessysteem. Ik zou het jammer vinden als al mijn bandjes bij de volgende generatie niet meer passen, omdat Apple een manier heeft gevonden om het bandje te gebruiken voor nog meer gezondheidsfuncties of batterij. Maar dit gerucht gaat al zo lang rond. Zelfs al bij de Series 10, die inmiddels twee jaar oud is.

Ik ben er niet meer zo zeker van dat dit ongrijpbare herontwerp er gegarandeerd aankomt. Zeker nu de iPhone volgend jaar 20 wordt, en Apple zich doorgaans op één mijlpaal per keynote richt. Misschien is een kleinere, minder opdringerige wearable waarschijnlijker. Een Apple Ring, misschien?

Oordeel: minder frictie, meer functie

Als developer, ondernemer en parttime fitnessinstructeur is deze Apple Watch geweldig voor mij. Hij levert het grootste deel van de dag geruisloos echte waarde. Ik kan mijn telefoon vaker thuis laten. Ik kan makkelijk mijn stemming vastleggen, mijn openstaande taken voor de dag zien en de berichten lezen die voor mij belangrijk zijn zodra ze binnenkomen. Minder frictie, meer functie. Dat is wat de Watch voor mij betekent. En dit nieuwe model heeft daarin een flinke sprong gemaakt.

Bouw je een app voor iPhone of Apple Watch? Bekijk mijn projecten of huur me in als developer.